Om 9 uur zou hij komen, de man van de bouwtechnische keuring. Nou, dat was niet gelogen. Tien voor negen stond hij al te popelen voor m’n voordeur. Uitgerust met een set aan gereedschap en een gigantische zaklamp. “Das mooi” dacht ik nog naïef, “des te eerder hij kan beginnen, des te eerder is ie klaar”.

“Mag ik overal inkijken?” vroeg hij. “Ga gerust je gang.” antwoordde ik, terwijl ik ondertussen bij mezelf dacht: “Overal? Wat zou hij verstaan onder overal?”. Maar goed, dat zouden we vanzelf meemaken. We spraken af dat hij bovenaan zou beginnen en “langzaam naar beneden zou werken”. Ik zou ondertussen braaf in de woonkamer wachten. Zo gezegd, zo gedaan.

Hij naar boven. Ik gewapend met krant en iPad op de bank. Ik zou me wel een half uurtje vermaken. Want langer zou zo’n volledige keuring van het huis niet duren, toch? Hoor ik ineens allemaal schuur-, klop- en bonkgeluiden vanaf boven. Het zal wel. Drie kwartier (!) later is ie weer beneden. Geen idee wat hij allemaal heeft gedaan.

Vervolgens gaat hij beneden helemaal los: zo onderzoekt hij keuken en toilet, zit hij in de schuur, brengt hij een uitgebreid bezoek aan de kruipruimte, maakt hij her en der foto’s en klimt hij met een lange ladder bovenop het dak en zie ik af en toe zijn hoofd voorbij komen langs de ramen aan de voor- en achterkant van het huis.

Twee uur later zit ik nog steeds te wachten op mijn plek. Hij is klaar, zegt ie. Vol verwachting vraag ik hem: “En?”. “Ziet er goed uit”, antwoordt hij. Dat was het wachten waard. Weer een tijdrovende taak van het huis verkopen afgerond.