Er is wel één nadeel van solo shoppen: je bent afhankelijk van het advies van de verkoopster. En dat is niet altijd even betrouwbaar weet ik uit ervaring. Zo vind ik heel af en toe in mijn kledingkast iets terug waarvan ik had verdrongen dat ik het ooit heb gekocht. Een shirtje met veel te veel glitters, een broek met een toch iets te apart model. Dat soort dingen. Het kaartje zit er nog aan maar het kledingstuk is nooit gedragen. De verkoopster vond het vast “Eéééénig” staan. Maar als ik op dat moment een vriendin had kunnen vragen, had ze vast iets anders gezegd.

Daarom ben ik groot voorstander van het ‘nieuwe’ shoppen: social shopping. Als je dan in je eentje winkelt, heb je toch advies van de juiste personen. Helemaal perfect! Je past iets aan, maakt er even een foto van, stuurt die door naar je vriendin en zij kan gelijk haar mening geven, ideaal. Maar er kan nog veel meer. In een online winkel geef je je lengte en je maten door en kun je virtueel passen. Je vrienden en vriendinnen kunnen jouw foto’s bekijken en aangeven wat ze het leukst vinden. En misschien hebben zij zelf ook nog wel leuke suggesties voor bijvoorbeeld een leuk jasje dat je over je nieuwe jurkje zou kunnen dragen. Dan sturen ze die ook gelijk door.

Wat een mogelijkheden! Nooit meer gedoe met slechte adviezen van verkoopsters die je alleen maar iets willen aansmeren. En nooit meer ongedragen kledingstukken met kaartjes eraan in de kast. Ik kan niet wachten tot de techniek overal is toegepast. Dan is mijn solo-shop verleden voorgoed voorbij.

Door de voorwaarden te tekenen, geef je de makers van de dienst vaak toestemming om je persoonlijke gegevens te gebruiken. Je betaalt dus feitelijk met je privacy. En daarover loopt de discussie de laatste tijd erg op. Is het wel fair dat Facebook al je privé gegevens gebruikt? Mogen adverteerders een profiel van je opbouwen zodat ze je beter kunnen ‘pakken’? Mag Whatsapp alle gegevens uit je hele adresboek wel gebruiken? Heb je eigenlijk wel zin om al je gegevens online te slingeren?

Over dat laatste punt denk ik dat we steeds makkelijker zullen gaan denken. Ik merk nu al dat ik gerust een account aanmaak op sommige sites, terwijl ‘de ouderen’ dat echt niet doen vanwege privacy redenen. De jongste generatie geeft volgens mij nog minder om privacy. Zij zijn gewend om alles online te zetten, alles te delen met hun netwerk en weten niet beter dan dat ze gerichte advertenties van zojuist bekeken producten zien. De nieuwe generatie ziet niet in waarom je dingen zou verbergen. En denken bij een dienst: “Kan ik hier pinnen of mag ik met m’n privacy betalen?”

Nu zag ik laatst een nieuw soort kattekwaad, alleen dan op nieuwe media. Tijdens de Triathlon in Holten was een groot scherm op het plein te zien waarop alle tweets met #triho werden getoond. Een paar flauwe pubers zetten continu tweets over vriendjes en vriendinnetjes online, zodat die ook het scherm te zien waren. `Suzanne is met Dylan aan het zoenen´ dat soort teksten. Ik denk dat zij het best grappig vonden. En ook wij reageerden vanuit de triathlon met: “Houden we het een beetje netjes?” Ach, twitterkwaad…

In de adoptiecurve 2.0 staan (in dit geval) alle social media waarop we, bij de Rabobank waar ik werk, actief willen zijn, namelijk Twitter, Facebook, LinkedIn, YouTube en Hyves.

Het model is eigenlijk heel simpel: De innovators en early adopters zijn de mensen die iets gaan gebruiken omdat het cool is. Zij hebben de simpele reden: “Gewoon omdat het kan”. Denk aan de mensen die helemaal aan het begin van Twitter al een account aanmaakten. Dat was gewoon cool om te hebben, omdat het nieuw was.

De majority moet iets vooral nuttig vinden. Netwerken via LinkedIn heeft bijvoorbeeld voor veel mensen inmiddels toegevoegde waarde bewezen. De laggerds zijn diegenen die uiteindelijk de noodzaak van het middel zijn gaan inzien, simpelweg omdat ze niet meer zonder kunnen. Denk bijvoorbeeld aan (groot)ouders die op Hyves gaan, zodat ze kunnen zien wat hun (klein)kinderen daar allemaal uitspoken.

Wat nou vervolgens blijkt, is dat opleidingsniveau en leeftijd goede voorspellers zijn voor de plek in de adoptiecurve. Hoe lager de opleiding, hoe meer naar rechts. Ook geldt, hoe hoger de leeftijd, hoe meer naar rechts. Dat betekent niet dat op Hyves alleen maar laagopgeleide ouderen zitten, of op Twitter alleen maar hoogopgeleide jongeren. Maar het zegt wel iets over de manier en de snelheid waarop sociale media worden omarmd.

Door alle sociale media op deze manier in een model te plotten, zie je redelijk goed wat je bereik is en waar je je op zou moeten richten als je je doelgroep wilt bereiken. Af en toe is zo’n model uit de offline wereld zo gek nog niet.

Er is alleen één functionaliteit die ik mis: shazam herkent geen zelf ingezongen nummers. En dat is jammer. Want het komt best vaak voor dat je een liedje heel leuk vindt, nog wel weet hoe hij gaat, maar geen idee hebt wat de titel is. Dan zou de zang-herkenning van Shazam uitkomst bieden. Nu probeer ik het wel eens: zit ik samen met vriendinnen in mijn telefoon te zingen (lees: schreeuwen) en geeft Shazam geen resultaten. Zo jammer….. voor iedereen. Dus makers van Shazam: Kunnen jullie die functionaliteit toevoegen? Please????

Laatst moest ik even een paar briefjes schrijven. Deze keer eens niet op de computer. Nee, nu met een pen. Uitzonderlijk voor mij, want ik schrijf bijna niks. Aantekeningen maak ik op mijn iPad, een boodschappenlijstje typ ik op mijn telefoon en terugbelverzoekjes naar collega’s stuur ik per e-mail.

Toen ik wél wat wilde schrijven, kwam ik erachter dat ik de kneepjes van het schrijfvak al een beetje aan het verliezen ben. Kramp in mijn vingers en een inktvlek op de zijkant van mijn hand waren het gevolg. En mijn handschrift wat ooit best prima was, herkende ik totaal niet terug. Ik begon me zorgen te maken: Misschien is het dus toch anders dan lopen…

Niet zo gek, zou je misschien zeggen. Die producten kosten niet zo veel, mocht er iets mis mee zijn dan is er geen man overboord. Maar het grappige is, dat ook dure producten online prima verkopen. Wat dacht je van een televisie, een computer of bijvoorbeeld een tuinset? Zonder deze product ooit te hebben gezien, zou ik ze zonder problemen online aanschaffen.

Toch blijven er altijd nog producten die zich (nog) niet lenen voor online verkoop zonder bezichtiging. Wat mij betreft is er in ieder geval één ding dat ik zelf niet zonder bezichtiging online zou kopen. En dat is een tweedehands auto. Van zo’n bolide wil ik gewoon real life de kleur van de lak zien, de bekleding voelen en het geluid van de motor horen. En daar schiet online toch een beetje tekort. Wie weet verandert er iets met de nieuwe printers die stoffen op papier kunnen drukken en geuren kunnen printen. Maar tot die tijd, en ik denk ook daarna, ga ik voor mijn racemonster nog gewoon naar een autobedrijf om hem te bekijken. Bovendien krijg ik bij één specifiek autobedrijf wel erg goede service. Daar kan niks tegenop!